Biraz Tembellik İyidir.

Selamlar

Duygusal yoğunluğun fazla olduğu bir dönemdi sanırım. Biraz kurgu, biraz yaşanmışlık. Biraz benden, biraz yaptığım gözlemlerden derken, hüzünlü, üzgün ve kırgın bir kadın çıktı ortaya. Adı ne olur, bilmiyorum. Bir adı olur mu onu da bilmiyorum. Hikayesi devam eder mi zaman gösterecek ama şimdi ona ve kederine biraz ara verme zamanı. 

Bu yazı bir pansiyon nöbetinden. Yani tembellik çoktan bitti. Fakat geçen hafta sonu temizliği de cuma gününden halletmenin keyfi ile tembel bir pazar geçirdim. Bu ara bende sıkça göreceğiniz Haruni şallardan ilkini örmeye başladım. Yalnız neredeyse hiç yapmadığım bir şeklide yatak keyfi yaparak :) 

Bilgisayarımdan filmimi açtım, Yazar bir ablanın kale sahibi İskoçyalı dük bir abiyle başlayan garip ilişkisini anlatan eğlenceli bir filmdi. Adını unuttum ama. Örgücü gruplar falan diye yazmıştım arama motoruna, Tam da oturup örgü örerken seyredilecek çıtır çerez tadında bir film seyrettim. Klişenin dibiydi ama olsun. Görseller falan güzeldi. Bende zaten Haruni örüyordum öyle şifre falan çözemezdim. :)) 

Balkonum epeydir atıl vaziyette duruyordu. Vanilya Hanım dışında kimse yüzüne bakmıyordu. Cuma günü temizliğe gelen kadınla beraber evi dip köşe temizleyip, camları falan silince balkonda oturmak keyifli hale geldi. Ayrıca balkonum için taaa geçen sene baharda tamamladığım konsept yastık takımını da çıkardım. Biraz daha zaman geçsin paylaşacağım onları da sizinle. Şimdilik Yıldızcığımın hediyesi fener ve Neslihancığımın hediyesi mumla geçirdiğim kısa bir nitelikli anın fotosu ile yetineceksiniz. :)

Dayanamadım azıcık ucundan göstermiş olayım. Minderlerim pek güzel oldu burada :) 

Haruni şalın ilki, dün akşam itibariyle bitti. Daha önce hiç sarı renkte örmemiştim. Ütülendikten sonra nasıl görüneceğini acayip merak ediyorum. 

Bu arada Yaşlı adam ve Deniz kitabı ile ilgili sunum önümüzdeki salı günü yapılacak. Ara tatil ve yazılı maratonu yüzünden ara biraz açıldı ama birinci döneme bir kitap daha sığdırırz diye düşünüyorum. Hatta grup hazır bile kitaba henüz karar vermedik. 

Yaşlı adam ve Deniz kitabı ile ilgili yine çok güzel yazılar çıktı. İçlerinden birini burada paylaşmayı düşünüyorum. 

Şimdilik selametle....

Fark Edilen Bir Şeyler Var.

 

Boyunun ölçüsünü almaya doyamıyordu kadın. Yaşanan her şey ona hatalısın diyordu.  Klişedir gömleğin ilk düğmesi hikayesi, o ilk düğme belli ki yanlış iliklenmişti. Öyle bir yerdeydi ki o düğmeyi bulup düzeltmesi de mümkün görünmüyordu  

Ayrıca ; düzeltmek, neyi, kimi. 

Belki de sadece olması gerekenler oluyordu. Belki de içindeki hissettiği o iyimser enerji onun bir kuruntusuydu. Öyle yapıcı, işlevsel öyle rehber vasfı olan bir insan hiç olmadı belli ki. Ona bakıp kimse doğruyu göremedi. Kimseye dokunup fark yaratamadı. O güç hiç yoktu içinde. Kendi muhayelesinde var zannetti belli ki. Önünde durduğu yıkıntı var zannettiklerinin yokluğundan kaldı belki de.

İyi de bu delilik dedi kadın. Hatta adı var şizofreni. Var zannediyorsun aslında yok. Ne zamandır en yakınlarından alıyordu bu mesajı aslında. Hatta tepesi attığında "ben deli değilim. Bana deli muamelesi yapamazsınız" diye öfkeli çıkışları yok muydu.  Bak aslında kendi de fark etmişti işte. İnkar aydınlanmanın ilk  basamağı değil mi. 

Susup oturmak, hissetmemek, fark etmemiş gibi yapmak, yaralanmamak....

 Ah keşke.

Var Bir Şeyler

Selamlar

Dante'de yanılıyor, Cahit Sıtıkı'da; ömrün bir ortası yok. Ömrün sıfır noktası var. 

Bir kadın tanıyorum sıfır noktasında. Önünde iki genç kız var. Birisi için üzgün diğeri için üzüntüsüne endişe de eşlik ediyor. 

Ne çok dedi bu kadın "rıza makamı" diye. Şimdi tam da oradan imtihanda. Olandan razı mı? 

Yaşadığı bu edilgenlik rıza makamından mı yoksa çaresizlikten mi? 

Ne çok soru var cevabını bekleyen ama kadın yorgun. Hiçbir soruya cevap veresi yok. Su olup akası, hatta mümkünse buhar olup havaya karışası var.

Dursun şimdilik böyle.... Bakalım bu sancıdan bir hikaye doğar mı? Yoksa diğerleri gibi katlanıp kaldırılır mı, katlanılanların arasına.

Şimdilik bu kadar 

Selametle...

 

Bugünlerde......

Selamlar

Meslek hayatımda bir ilk. Öğrencilerimden tığ işi yapan ve her şeye rağmen bu işe zaman ayıranlar var. Bu muhteşem bir şey. Benim ilgimi bildiklerinden ara verdiğimiz bir anda, hocam buluşup beraber örgü örmeyi çok isteriz dediler. Bu deneyimi kaçıramazdım. :))

12/B'nin güzelleri, Nurefşan ve Münevver. Cumhuriyet Bayramında verilen resmi tatil arasını değerlendirdik ve Emirgan Parkında mevsimin son güzel havasının tadını çıkartıp birlikte örgü örüp sohbet etik. Gelecek planlarından, seyrettiğimiz filmlerden, okuduğumuz kitaplardan, uğraştığımız başka hobilerden söz edip, verimli bir öğleden sonra geçirdik.

 Gençlerle vakit geçirmek onlarla sohbet etmek, insanın enerjisini yükseltiyor. Blogda bir kaç kere yazdım. Biz malesef gençlerle ilgili sadece şikayet cümleleri kurup, sürekli söylenen büyükleriz. Aslında onların bizim tecrübelerimize ihtiyaçları olduğu kadar bizim de onların tecrübelerine ihtiyacımız var. Dünyalarına girmeden, onları kendimizden uzak tutarak, istediğimiz rehberliği yapmamız imkansız. Herkes nefsine vursun, üstten üstten konuşan sürekli ikaz ve uyarı lambası görevi yapan biriyle kim vakit geçirmek ister ki. Kim onları dikkate alır ki. 

Ayrıca ben ne zaman gençlerle özelde de sohbet etme şansı yakaladım, hep yeni bir şey öğrenerek ayrıldım ortamdan. Korkmayalım bu kadar onlara yakın olmaktan. Eğer siz büyük olduğunuzu unutmazsanız onlar da unutmaz ve otoriteriniz sarsılmaz bu şekilde. :)) 

Öğretmenler odasında tüp yakıp, keşkek dövmedik demeyiz artık :)) 

Benim ilk keşkek tecrübem bir felaketti. Yıllar önce Isparta'da bir arkadaşta yemiştim. Daha doğrusu yemek zorunda kalmıştım. Nimete kötü demekten utanıyorum ama gerçekten çok kötüydü. Bu nedenle yıllarca keşkek fikrinden uzak durdum. Ne denemeyi düşündüm ne de bir daha yemeyi. Esra Hocam, size keşkek getirdim deyince açıkçası nasıl kaçarım diye planladım önce ama kaçamadım. İyi ki kaçamamışım. Benim keşkek konusundaki yargılarımı değiştiren bir tecrübe oldu. Esra Hocam çok lezzetli yapmıştı. Bende cesaret ve vakit bulduğum ilk anda deneyeceğim inşallah.

Sevgi ve annesi ile kahvaltı programı yapmıştık. Sonrasında Şok Markete yünler gelmiş bakalım dedik. Hiç yokmuş gibi bir kucak iple eve döndüm :)) 

Sırf rengini sevdiğimden, ya da dokusunu beğendiğim için ip almışlığım çoktur benim. Eeee bundan ne öreceksin deyince cevap vermekte zorlanıyorum çoğu kere. Evde fazla yün göz çıkarmaz. Belli mi olur bir model aniden gözüme çarpar, örmek isterim. Hazırlıklı olmak lazım değil mi :))) 

Bu defa da aynen böyle oldu. Bu hırka modeli çok farklı bir başlama tekniği ve gizli cep detayı ile dikkatimi çekti. İpler hazır olmasa nasıl başlayacaktım değil mi :))

Şaka bir yana gerçekten çok farklı bir başlama tekniği var. Robadan başlıyor ama bildiğimiz klasik bir robadan başlama değil. Önce kol altından enseye kadar örüp, sonra boyun için açıklık bırakıp, yanları örüyoruz kol altına kadar. Sonrada bütün beden beraber örülüyor. Tekniği çok sevdim. Başka modellerde de uygulamak mümkün. Yeniden örersem detaylı fotoğraf çekerim. Bu ara pek fotoğraf aklıma gelmiyor nedense. 

Hırkada bu gizli cep tekniği de olunca kaçırmadım. Denemek istediğim bir teknikti. Çok sevdim. Hırkada cep iyidir ama sonradan örünce pek bir yamalık gibi görünüyor diye yapmıyordum. Şimdi bu tekniği kullanırım yaptığım hırkalarda. 

Hırkanın yapılışı you tube da spring blosom cardigan diye aranınca çıkıyor.

Ara tatile girmeden önce 3 gün rapor almak zorunda kaldım. Hafta sonu yurt nöbetim vardı. Yemekhanede petekler hava yapmış sanırım hiç yanmıyordu. Üst katlarda petekler yanıyordu ama zeminde tüm petekler buz gibiydi. Yemekhanede en son paspas yapan arkadaş hava alsın diye arkadan bir camı açık bırakmış. Bende yazılı okuyacaktım. Orada masaya yayılırım rahat ederim diye yemekhaneye geçtim. Bir buçuk saat kadar orada soğukta oturup yazılı okudum bir güzel. Üşüyorum ama normal diye düşünüyorum. Gençler ara öğüne gelmeden işlerimi bitirdim toparlandım ama buz tutmuşum farkına varmadan. Ara öğünü dağıttık, beni aldı bir titreme. Rengim falan da kaçtı. Derken kötü bir gece geçirdim. Pazar daha iyiydim evde dinlendim. Pazartesi günü sabah okula gitmek için uyandım ama beni yine bir titreme aldı. Soğuk iliklerime işlemiş. Okula gidemedim tabi. Doktor üç gün rapor verdi. Antibiyotik başladı. Şükür şimdi iyiyim. İlacım da bitti. Atlattık inşallah. Kronik bronşitim olunca bu tip hastalıklar beni çok korkutuyor ama ciğere inmeden kurtulduk inşallah bu defa. 

Ben hasta olup evde kalınca gruptan Özge, canım sıkılmasın diye bana kitap sipariş etmiş. :) Yazar aslen Yunanlı ama 1800'ler de Japonya'ya yerleşmiş hatta Japon bir isim almış. Bu Japonya hayranı Yunanlı arkadaş, Japon halk hikayeleri ve efsanelerini derlediği bir kitap yazmış. Okuması keyifliydi. Bazı hikayelerin temasında bizdeki hikayelerle ortak noktalara rastlanabilirse de çok farklı bir kültür ve farklı hikayelerdi. Kitabın son kısmında karıncalardan yola çıkarak yaptığı akıl yürütme biraz zorlama bir akıl yürütme ama genele bakınca ilginç inanışlar ve kültürel ögeler okudum, iyi oldu. Özge var olsun. :)

Evde tuhafiye malzemeleri yönünden iyi bir kaynak var. Yeşil buklet ipler yine aniden gelen yeni bir iş başlama ihtiyacı için tedbiren alınmış, ihraç fazlası yünlerden. Buklet ip. Yavuzlar İplik Kayseri mağazından aldım. Şükran Hanım çok tatlı her gittiğimde bir kucak ip almadan çıkamıyorum. :) 

Ezgi sayesinde geçen sene Şüheda^'ya ördüğüm novice cardiganı kendim için başladım. Şu anda kolları ayırdım, bedeni örüyorum ama sanırım bana büyük olacak. Neyse örüyorum bir şekilde. Ben giyemezsem Selvinaz'a veririm. Demokrasilerde çareler tükenmez :) 

Şimdilik bu kadar benden. Frida Blanket'ın eksik motiflerini açıklayacağım yakında ama bu ara benim uzman öğretmenlik sınavım var. Aslında çalıştığım da yok ama az da olsa bir kaç hap bilgi alayım diye bakıyorum bu ara kavramlara. O nedenle tatil dönüşü en kısa zamanda motifleri tamamlayacağım sevgili Özlem. Bu açıklama sana özeldi şekerim.  :) 

Selametle

Ekim Biterken...

Selamlar 

Sonbaharın renkleri çok güzel değil mi? Gençler deneme sınavı çözerken, sınıf penceresinin bana sunduğu güzelliği es geçemedim. 🥰

Ekim, Kayseri için kitap fuarı demek. Okur, yazar, düşünür gruplar için renkli ve güzel iki haftalık süreç. Cânım sınıfım 11/B okul kütüphanemize katkı vermek adına bir gün önceden kermes düzenledi. Fena sayılmayacak miktarda para kazandık 😅 Onun heyecanı sanırım, henüz resmi açılış bile olmadan fuara koştuk ve kütüphanemiz için 46 tane kitap aldık 💫 Bu karede onun mutluluğunun resmidir. 📚

Ekim okul anlamında başka bir heyecana daha eşlik etti. Kütüphane kulübü olarak her ay bir kitabın tanıtımını yapmayı hedefliyoruz. Ekim ayı için Hayvan Çiftliği kitabının analizi yapıldı.

Uzun ve biraz heyecan biraz korku ve endişenin hakim olduğu bir süreçti. Maşallah gençlerden yana kaygımız yok ama böyle bir etkinliği ilk kez düzenlemenin baskısını ister istemez yaşadım. Çok şükür yüz akı ile tamamlandı süreç.

Bu ay kitabımız Yaşlı adam ve Deniz. Analize katkı vermek isteyen olursa yorumlarda paylaşırsa memnun olurum. 😇

Okulumun hayatıma kattığı yeni kavram "yurt nöbeti." Ayda en az iki defa okulun pansiyonunda nöbetim oluyor.  Ben üniversiteyi ailemin yanında okuduğum için yurt tecrübem hiç yok.  Meslek hayatımın sonlarına doğru böyle bir tecrübe edinmek fark getirdi hayatıma elbette. Evden uzakta bir gece.  Devamında okulun ve derslerin devam etmesi.... asla şikayetçi değilim. Hayatıma uzaktan bakma şansı veriyor sanki.  Fotoğraf karesi cumartesi günü yurt nöbetinden. Kupa sevgili Nilgün'ün hediyesi. Okul bahçemiz gerçekten görülmeye değer. 🥰

Nöbete alışık olmayınca bünye, nöbet sonrası için arkadaşa kahvaltı sözü verebiliyor. Üstüne üstlük ben pişi kızartırım diye söz verebiliyorsunuz 🤭 Ekim ayı ilk nöbeti 2 Ekim'deydi. O nedenle nöbet gerçeğini unutup pazar günü için arkadaşa söz verdim. Hatta pişi de kızartırım dedim. Nöbet sonrası uykusuz ve yorgunum ama sözünden dönmek bana göre bir şey değil. Gittik, mis gibi de bir sofra karşıladı bizi. Yorgun ve uykusuzdum ama yine de keyf almadığımı kimse söyleyemez. Ruhuma iyi gelen hatunlar Sevgi ve Azize ❤️

Öyle bir sofra düşünün ki peçetesi bile halden anlarım diyor.  Hem de kahvaltı sofrası.... Yorgumluk, keyif almanın önünde engel olabilir mi hiç 🥰

Keyif demişken Vanilya Hanımı atlamayalım. Bugünlerde hayat bildiği gibi devam ediyor. Rutini ve ortamı değişmedi. Yaz tatilinde onu mıncıklayan ablalar da okula gitti. Ebeveynleri ile hayatın tadını çıkarıyor. Her zaman olmaz ama arada böyle kucak keyfi yapıp anneyi de enerjisi  ile mutlu ediyor. 

Okul hiç olmadığı kadar zamanımı dolduruyor. Fakat yavaş da olsa tığ işlerine zaman ayırmadan olmaz. Yazın elimdeki ipleri değerlendirmek adına motif örmüştüm. Onları böyle minnoş sevimli bir bir battaniyeye dönüştürdüm. 😇

Doğan Cüceloğlu'dan, Var mısın kitabını okuyorum bu arada. 📚

Ekim güzel ve verimli geçti. Bu cuma ilginç bir buluşma planlıyorum. Nasıl geçtiğini de yazarım. 

Şimdilik selametle....

Kalpten Kalbe Giden Yol Bu Defa Görünür Oldu. :)

 Selamlar

Ön kamera açılınca nereye bakacağımı öğrenemeyeceğim sanırım. hahahha. 

Neyse konu bu değil. Her sonbaharda dost ziyareti, grup için gelenek olmak üzere. Geçen sene Konya ziyaretinden sonra bu sene Eskişehir seferi düzenledik Sevgican'la.

Madem macera peşindeyiz, Kayseri'de binip, Eskişehir'de inmek çok tek düze olacaktı :) 

Ankara'ya bilet aldık öncelikle. Amaç yüksek hızlı treni test etmekti. O nedenle YHT için bilet almıştık. AŞTİ'de indikten sonra çok kolay bir şekilde toplu taşıma araçlarını kullanarak YHT garına ulaştık. Tren yolculuğu gerçekten hızlıydı ve totalde bize neredeyse bir buçuk saat zaman kazandırdı. 

Ders programım da Cuma günü boş. Dersim yok. Perşembe gece otobüsle yola çıktık ve dediğim gibi cuma sabahı Ankara'dan YHT ile Eskişehir'e ulaştık. Kocaeli'nden Yıldız da gruba katılmak için geldi. Gonca'ya geçtik. Sanırım yol yorgunluğu ile tüm gün evde oturup sohbet ettik, dinlendik. Çok keyifli geçti.

 Biz böyle daha küçük bir grup olacağız derken Bursa'dan dostlar organize oldular ve cumartesi günü bize katıldılar. Böyle kocaman bir sevgi halkası kuruldu.

Cumartesi gününe pineklemek değil gezmek yakışır deyip, attık kendimizi sokaklara. Neredeyse 15 bin adım atmışız o gün :) 

İlk durak Bal Mumu Heykel Müzesiydi. Müzenin gelirinin, kız çocuklarının eğitimi için kullanılması bizi baştan cezbetti. 

Müze çok dolu. Tarihi, siyasi, sosyal ve sanatsal anlamda faaliyetleri olan ve başarıları olmuş, öne çıkan şahsiyetlerin heykelleri vardı.

 Bazı heykeller gerçekten çok başarılıydı. Neredeyse duygusunu bile hissedebiliyorsunuz. Fakat bazı heykeller malesef pek başarılı değildi.

 Çok keyifli zaman geçirdik. Birbirimizi korkutup eğlendiğimiz de oldu. :)) 

İkinci durak, Modern Sanatlar Müzesiydi. 

Serginin adı, Yas ve Hazdı. 

Benim için çok ilginç bir tecrübe oldu. Böyle bir müzeyi hiç gezmemişim, onu fark ettim. Çok farklı eserler vardı. Vakit sınırlı olmasa bütün günü orada geçirebilirdim. Eserlerin yanında sanatçı ve eseri hakkında bilgiler vardı. Vakitten tasarruf etme adına fotoğraflarını çekip geçtim. Şimdi ara ara onları okuyup eserin fotoğrafına geri dönüyorum ama vakit olsaydı ve uzun uzun hem okuyup hem seyretseydim çok daha keyifli olacaktı. 

Müzeleri bitirince attık kendimizi Eskişehir sokaklarına. Burası Hamam Yolu.

 Yolda yürürken karşınıza böyle eğlenceli parkurlar çıkabiliyor. :)) 

Odun Pazarı evleri ve devamında Atlı Hanı gezip, lüle taşı aksesuarları gördük. Eşime bir tesbih aldım. Şu an kendime yüzük almadığım için pişmanım, hahahah 

Sanatçı bir belediye başkanı tarafından yönetilen şehir de böyle olur dedirtecek güzellikler var Eskişehir'de. Bu ağaç ömrünü tamamlamış bir söğüt aslında ama kesilmemiş ve şehre güzellik katmaya devam ediyor. 

Ülkemizin kanayan yaralarından biri kadına karşı şiddet. Hamam Yolunda bu konuya da dikkat çekilmiş.  O isimleri okurken ister istemez duygulanıyor insan.

 Hiç kimsenin diğerine zarar vermediği bir dünya bu kadar ütopik olmamalı. 😔

Porsuk çayında gondol sefası yapaanları bu defa sadece kıskanarak seyrettik. Bir daha ki sefere inşallah diyerek yutkunduk :) 

Şehrin her yerinde bu cins köpekler var. Daha önce hiç görmediğim bir cins. Köpek vücudu genelde beli ince göğsü geniş olur bizim buralarda. Bu hayvan bildiğin koyun gibi :)

 Çok dikkatimi çekmişti. Araştıracaktım, unutmuşum yoğunluktan. posttan sonra bakarım artık. Sahi bilen var mı bu köpeğin cinsi nedir? :) 

Hamam Yolundaki parkurlarda atlaya zıplaya... Porsuk çayı kenarında ve çarşıdaki heykelleri ziyaret ederek... En sonunda da dedikoducu teyzelerle iki lafın belini kırarak geziyi tamamladık. 😄

Pazar sabahı maceraya doymuş olarak, Eskişehir'de binip Kayseri'de inmeye ikna olduk, vesselam 

Sevgiler. 🌺

Hayırlı Bir İş İçin.

Selamlar

Bu fotoğrafları bloğa yüklememin üstünde epeyce biz zaman geçti. Şüheda'nın günleri bizimle sayılı olunca, ayrıca Sümeyye'de bizimle kaldığı için gençlerle vakit geçirmek daha cazip oldu. Bu fotoğrafları çektiğim zamanın heyecanını şu an neredeyse hissedemiyorum ama yine de yazacağım. :) 

 

Bu sene ayda bir kere Sivas'a gittik neredeyse. Son gidişimiz, hayırlı bir iş için. Alta doğru sırası gelince onu da yazacağım. 

Sivas'a her gittiğimde en az bir kere Paşabahçe Mesire alanına gitmeyi seviyorum. Her ne kadar mangalcı kitle yoğunlukta olsa bile yine de küçük bir yürüyüş bana iyi geliyor. 

Bu defa da kardeşcanla kısa bir tur attık. 

Güneş ışıklarının ağaçlarla dansı her zaman görülmeye değerdir zaten. 

Diğer seferlerde müsait olmadığı için annemle Hamidiye Kültür Bahçesine gidememiştik. Malum şu meşhur Savaş Atları Müzesinin olduğu alana. Bu defa daha sakin bir tur olunca annemi de alıp, gittik. Yorgunluğu Şale Kitap Kafede attık. Annem çok sevdi. Keyifli ve güzel bir gündü. 

Hayırlı işin sebebi hikmeti bu güzel çift. Delikanlı, görümcemin oğlu. 6 yıldır görüştüğü hanım kızla nişanı olacaktı. Dayısıyla gençlerin mutlu günlerinde yanında olmak için son Sivas turumuzu yaptık :) 

Nişanın yapıldığı mekan eşimin çocukluğunun geçtiği semt. Mekanın balkon kısmında durup, mahallenin eski hali ile ilgili uzun bir brifing aldım :))) 

İnsanın en değerli zamanı çocukluğu zannederim. O döneme ait anı, koku, mekan bile insana o coşkuyu ve heyecanı yeniden yüklüyor. Eşim, o uzun konuşmayı yaparken,  mahallede top koşturan küçük çocuğu gördüm gözlerinde. :) 

Eski fotoğraflarla duygu aktarımı ancak bu kadar oldu, idare edin :) Fakat bu aralar hayatım da çok farklı değişimler yaşıyorum. Mesela bu yazıyı, ilk pansiyon nöbetimde, çocukların etüt saatinde yazıyorum. Yeni okulumun pansiyon kısmı var ve artık ayda en az iki kere yurt nöbetim olacak. 

Şu an yemekhanede 12. sınıf öğrencilerimle beraber kütüphane konforunda blog yazıyorum. :)) 

Bu sene sıklıkla pansiyondan yazarım gibi duruyor. Şimdilik selametle.